Terug naar bronnen over zijn leven
vorige bladzijde



in die zin, dat het mij onmogelijk was mij er als mens volledig voor in te zetten of mijn bestaan van voorheen ervoor op te geven. Van Severen was een figuur voor wie ik het grootste respect had: de enige persoonlijkheid die ik in staat achtte zijn doelstellingen te realiseren. Als zij te realiseren waren, zou hij alleen dat kunnen, zou het Verdinaso dat alleen onder zijn leiding kunnen. Daarvan was ik vrijwel van meet af overtuigd. Ondanks deze excessieve bewondering voor de persoon Van Severen, en ondanks het feit dat ik volledig achter de doelstellingen en de strijdmethode van het Verdinaso stond, heb ik tot tweemaal toe negatief moeten reageren op een mij toegedachte functie binnen het Verdinaso. Toen het Verdinaso-Nederland als een "buitenlandse" politieke beweging gedoodverfd én verboden was en het dus noodzakelijk was geworden het Verdinaso te splitsen in een op zichzelf staande nederlandse politieke beweging onder een nederlandse leiding en een vlaamse onder vlaamse leiding, is er serieus over gesproken - wat je misschien heel vreemd zult vinden - dat ik de persoon was om de leiding van Verdinaso-Nederland op mij te nemen. Vrienden van me hadden op dat voorstel geantwoord dat ik voor een dergelijke functie niets zou voelen, en daar hadden ze volkomen gelijk in. Enige tijd nadien bereikte mij het verzoek (namens Van Severen), mij als schrijver geheel in dienst te stellen van het Verdinaso. Ook op dat verzoek moest ik negatief reageren. Ik kon wel achter een politieke beweging staan, ik kon als lid artikelen publiceren, spreekbeurten vervullen e.d. en dat met hart en ziel doen, maar mijzelf, mijn leven, herleiden tot een politieke strijd was mij volmaakt onmogelijk. Ik kon mijn bestaan niet beperken, of begrenzen, tot de problemen van een politieke strijd. Mijn hele bestaan was verweven geweest en zou verweven blijven a) met het probleem van de religie, b) met mijn eigen scheppend werk: mijn gedichten, verhalen, toneelstukken en literaire essays. - Mijn negatieve reacties waren negatieve reacties in een tijd die ik later eens, tijdens een (na-oorlogs) interview, "in politiek opzicht mijn meest gelukkige tijd" heb genoemd, - afgezien dus van de veel diepere vreugde die mijn artistieke werkzaamheden mij schonken. Wegens dit laatste kon ik in een brief schrijven: "Men verliest niet alles als men een politiek ideaal verliest", - wat het geval was na de tweede wereldoorlog, toen sommigen gaarne hadden gezien, of minstens hadden verwacht, dat ik totaal ontredderd uit die catastrofe te voorschijn zou zijn gekomen. Maar niet daarover!



















9


laatste aanpassing: 16-08-2008 Copyright © 2010 by
R. Bruning en Th. Bruning
copyright
aangemaakt: 05-06-2010