een kunst alleen de arbeid zijn van den waarachtigen kunstenaar, maar toch eerst dan, wanneer hij waarachtig leeft op het niveau van dezen tijd, een niveau dat hoog uitreikt boven de vraagstukken en woelingen van socialen, staatkundigen of nationalen aard, doch zich verheft in die heldere berglucht waar ook de laatste levensvragen opnieuw gesteld en opnieuw verhelderd worden. Dáár eerst leeft de nieuwe mensch volledig. En in de stilte van dít hooggebergte wordt ook de nieuwe groote kunst, want hier staan wij in een centrum van leven, en hier zien wij uit over de wereld der menschen en hun woelingen. — Juist omdat zoo groote en wijde perspectieven voor ons geslacht zijn opengegaan, moeten wij onze kunst niet vastleggen aan te kleine of eenzijdige doel­stellingen. Het tijdperk dat wij binnentreden is stellig een dier tijdperken der wereldgeschiedenis welke men klassiek noemt. Klassieke tijdperken, merkte ik elders op 1), vegeteeren niet in rust: zij zijn rust, d.w.z. helder bewustzijn, zekerheid en daarom schep­pend, daarom ook bereid groote opdrachten te ondernemen en in staat deze te realiseeren; zij zijn die tijdperken waarin de groote, reëele (en gevaarlijke) levensspanningen niet ontvlucht en niet teniet gedaan worden, doch in een nieuw levens-bewustzijn ver­hélderd én beheerscht worden. Betreden wij den ochtendstond van dit tijdperk niet met te kleine verwachtingen en te kleine oogmerken, doch zijn wij, wat wij op dit moment moeten zijn: de groot-levende wegbereiders van dat Germaansch klassicisme waarin de felle spanningen des levens tot een nieuwe diepe en diepzinnige orde verstilden.





1) V l u c h t i g e   V e r t o o g e n.


29




aangemaakt: 24-03-2008 Copyright © 2009 by
R. Bruning en Th. Bruning
copyright
laatste aanpassing: 18-10-2009